4.000 ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΙΖΕΙ Ο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ ΣΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΟΔΑΠΗ Εκτύπωση
( 0 Votes )
Συντάχθηκε απο τον/την administrator   
Τετάρτη, 14 Μάρτιος 2012 19:34

Ε. Τριβιζάς: Δωρίζει 4000 βιβλία για βιβλιοθήκες και σχολεία της Ελληνικής ομογένειας στην αλλοδαπή

dictyo.gr, Τετάρτη, 14/03/2012 

Συνάντηση της Πολιτικής Ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων με τον κ. Ευγένιο Τριβιζά.

Συνάντηση εργασίας πραγματοποίησε σήμερα η Υφυπουργός Παιδείας, Εύη Χριστοφιλοπούλου με τον κ. Ευγένιο Τριβιζά. Μετά τη συνάντηση εργασίας επισκέφτηκαν από κοινού τον Υπουργό Παιδείας, καθηγητή κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη.

O κ Τριβιζάς εξέφρασε στην Υφυπουργό την πρόθεση του να προχωρήσει στη δωρεά  τεσσάρων χιλιάδων παιδικών βιβλίων, προκειμένου να διανεμηθούν σε βιβλιοθήκες και σχολεία της Ελληνικής ομογένειας στην αλλοδαπή.  Συζητήθηκε επίσης η προοπτική σύστασης Διεθνούς Ιδρύματος, με σκοπό τη λειτουργία βιβλιοθηκών και θεατρικών σκηνών, για τα παιδιά των ελληνικών μειονοτήτων του εξωτερικού, στην περίπτωση των οποίων η επαφή με την Ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία είναι υψίστης σημασίας.

Παράλληλα συζητήθηκε η συγγραφή εκπαιδευτικού υλικού με  στόχο την καλλιέργεια της φαντασίας και της ανάπτυξης της δημιουργικότητας των παιδιών, η παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού για παιδιά με δυσλεξία και μαθησιακά προβλήματα και η εξεύρεση τρόπων για να καταστεί ψυχαγωγική και ευχάριστη η διαδικασία της μάθησης. Προς την κατεύθυνση αυτή ένα πρώτο βήμα είναι η δημιουργία εικονογραφημένου βιβλίου υπό τη μορφή κόμικς- για τα αρχαία ελληνικά και τη σύγχρονη γραμματική για μαθητές του δημοτικού.

Ο Υπουργός Παιδείας, αφού ενημερώθηκε για τη συνάντηση εργασίας, εξέφρασε την στήριξή του στις δράσεις που προτάθηκαν.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

ΤΑ ΝΕΑ

ΟΙ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ

Χριστοφιλοπούλου - Τριβιζάς

Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Θανάσης Θ. Νιάρχος

 

∆εν αµφισβητεί κανείς την πρόθεση οποιουδήποτε υπουργού ή υφυπουργού Παιδείας, πολύ περισσότερο της Εύης Χριστοφιλοπούλου.

Στο σύνολό τους, καλοπροαίρετοι, πληροφορηµένοι, µε µεγαλύτερη ή µικρότερη γνώση του αντικειµένου τους, αγωνιώντες ή ανησυχούντες, διαπράττουν όλοι τους ένα µικρό ή µεγάλο λάθος: θεώρησαν και θεωρούν ότι η παιδεία µπορεί να βελτιώνεται και να εξελίσσεται από µόνη της, αρκεί τα σχολεία να είναι όσο γίνεται περισσότερο εξοπλισµένα σε σχέση µε την τεχνογνωσία και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αγωνιστικά αφοσιωµένοι στο καθήκοντους. ∆εν υπάρχει τίποτε όµως στον κόσµο αυτό που να υφίσταται ανεξάρτητο σε σχέση µε όλα τα άλλα - πολύ περισσότεροη παιδεία. Σύνολη η παιδεία - πρακτικάκαι θεωρητικά - επηρεάζεται χάρη στην τηλεόραση, χάρη στον τρόπο µε τον οποίο εκφράζονται οι πολιτικοί στη Βουλή, χάρη στη συµπεριφορά των ακαδηµαϊκών στις κλειστές συνεδριάσεις της Ακαδηµίας, χάρηστη συµπεριφορά των «φιλάθλων» στα γήπεδα. Η παιδεία συνιστά ένα σύστηµα συγκοινωνούντωνδοχείων που αποδεικνύει περίτρανα πως «εν το παν». ∆εν αρκούν η µέριµνα και η µόρφωση των ιθυνόντων για να υπάρξει η παιδεία, από µόνη της, αγγελική.Τα πράγµατα ή όλα µαζί εξελίσσονται ή όλα µαζί βαλτώνουν. ∆ιαφορετικά, δεν θα είχαµε παρά να εξοπλίσουµε το υπουργείοΠαιδείας µε έναν αριθµό συνεργατών που να είναι δηµιουργοί όπως ο Ευγένιος Τριβιζάς, οπότε κάθε πρόβληµα θα παρουσιαζόταναυτόµατα λυµένο. ∆υστυχώς...

Σε ποιο βαθµό οφείλεται, κατά τη γνώµη σας, στις κακοπάθειες του εκπαιδευτικού συστήµατος η καθυστέρησή µας ως κοινωνίας;


ΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ:

Για πολλά χρόνια στη χώρα µας, τόσο η Πρωτοβάθµια και η ∆ευτεροβάθµια όσο και η Τριτοβάθµια Εκπαίδευση δεν σχεδιάζονταν µε επίκεντρο τον µαθητή, δηλαδή τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, αλλά µε επίκεντρο διαφορετικούς σκοπούς και στόχους. Πώς θα έµπαιναν περισσότερες ειδικότητες και µαθήµατα στα σχολεία, περισσότερη και δυσκολότερη ύλη, µε αποτέλεσµα την όλο και µεγαλύτερη αποµνηµόνευση των παιδιών, το όλο και µεγαλύτερο άγχος. Κάθε άλλο δηλαδή παρά χαρά, ζωντάνια και δηµιουργία. Ηρθε η ώρα η παιδεία να µην αλλάζει όταν αλλάζουν οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις.

Εµείς βασιζόµαστε για το νέο σχολείο στα οµόφωνα συµπεράσµατα της Επιτροπής Μπαµπινιώτη που είχε συστήσει, επί προηγούµενης κυβέρνησης, ο τότε υπουργός Παιδείας. Στην επιτροπή αυτή συµµετείχαµε ανελλιπώς ως αξιωµατική αντιπολίτευση, τούτο είναι το πιο αισιόδοξο µήνυµα. Το να αγκαλιάζουµε δηλαδή µε δηµιουργική και όχι κατεδαφιστική κριτική τις όποιες αλλαγές έχουν γίνει στο παρελθόν, συνεχίζοντάς τες προς όφελος των παιδιών.

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ: Εγώ θα ήθελα να ξεκινήσω µε ένα γεγονός που θα το χαρακτήριζα ως παραδειγµατικό. Αυτή τη στιγµή που µιλάµε υπάρχει µια αναγέννηση της σπουδής των Λατινικών στα δηµοτικά σχολεία στην Αγγλία, µε τι αφορµή νοµίζετε; Ενα βιβλίο του Oxford University Press πραγµατεύεται την ιστορία ενός ποντικού που λέγεται Minimus. Ζει σε µια τρύπα στο τείχος του Αδριανού και κάθε τόσο κάνει επιδροµές και κλέβει λιχουδιές από ρωµαϊκά συµπόσια. Το Economist έγραψε ότι «ένας ποντικός κατάφερε να αναστήσει µια νεκρή γλώσσα». Πριν από τέσσερα χρόνια στην Αγγλία µετριούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού τα δηµοτικά σχολεία στα οποία διδάσκονταν στα παιδιά τα Λατινικά. Τώρα τα Λατινικά διδάσκονται σε 2.000 ιδιωτικά και δηµόσια δηµοτικά αγγλικά σχολεία. Ενα στα δέκα δηλαδή, ενώ προβλέπεται να τριπλασιαστούν τα επόµενα χρόνια. Με την ευκαιρία του Minimus, κοίταξα να δω τι γίνεται µε τα Λατινικά στην Αµερική. Υπάρχει µια τεράστια αύξηση του ενδιαφέροντος και εκεί. Τι νοµίζετε ότι έπαιξε τεράστιο ρόλο για να συµβεί αυτό; Ο Χάρι Πότερ.

Επειδή οι µονολεκτικές µαγικές εντολές που δίνονται εκφέρονται στα λατινικά. Ακούνε τα παιδιά τις λέξεις που λέει ο µάγος και θέλουν να µάθουν λατινικά. Γιατί να µην γίνει κάτι αντίστοιχο µε τα αρχαία ελληνικά; Αν ένα βιβλίο έχει τη δύναµη να καταστήσει συναρπαστική την εκµάθηση, υπάρχουν τεράστια περιθώρια για να γίνει συναρπαστική η εκπαίδευση. Οταν επισκέπτοµαι σχολεία, παρατηρώ στα προνήπια και τα νήπια κάτι το φρέσκο, µια φλόγα. Πηγαίνω στα ίδια σχολεία έπειτα από µερικά χρόνια και βλέπω τα παιδιά κουρασµένα, αγχωµένα, έχουν χάσει αυτή την ευφορία για µάθηση.

Ε.Χ.: Νοµίζω ότι ο κ. Τριβιζάς τα είπε όλα όσον αφορά στον τρόπο µε τον οποίο η εκπαίδευση µπορεί να κάνει τη µάθηση διασκεδαστική. Ενα άλλο όµως θέµα είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές όλων των βαθµίδων της εκπαίδευσης. Εχει τελειώσει πια η εποχή του παραδοσιακού µαθήµατος, µε τον δάσκαλο ή τον καθηγητή να κάνει το µάθηµα από καθέδρας, να µιλάει και να είναι σαν να λέει «εγώ γνωρίζω τα πάντα, εσείς ακούτε, θα κάνουµε ασκήσεις, θα σας ελέγξω για να δω αν τα έχετε µάθει». Πώς µπορεί να γίνει το µάθηµα πολύ πιο ζωντανό; Να χωρίζονται τα παιδιά σε µικρές οµάδες, να συζητούν, να απαντούν σε ερωτήσεις και να λύνουν µεταξύ τους ασκήσεις και, όταν επιστρέφουν στην τάξη, ο δάσκαλος να είναι εκεί για να τους εµψυχώνει. Μια άλλη µέθοδος είναι τα παιδιά να µαθαίνουν και να παίζουν θεατρικούς ρόλους. Με το θεατρικό παιχνίδι δεν πλουτίζουν µόνο το λεξιλόγιό τους, µαθαίνουν επίσης τη γλώσσα και κυρίως µαθαίνουν να συνεργάζονται και να παράγουν κάτι δηµιουργικό. Το διαπίστωσα πρόσφατα σε σχολεία του Καναδά όπου φοιτούν και Ελληνόπαιδα. Το να συµµετέχεις εκεί σε µια θεατρική οµάδα, σου πιστώνεται και ως µάθηµα γλώσσας. Το παιδί δηλαδή µαθαίνει τη γλώσσα χάρις στο θέατρο που λατρεύει, δεν χρειάζεται να µαθαίνει µόνο γραµµατική ή να διαβάζει µόνο τα µαθήµατα. Αυτά όλα τα πολύ ωραία, σε ποια προοπτική χρόνου νοµίζετε ότι µπορεί να αρχίσουν να αποδίδουν καρπούς;


Ε.Τ.: Η γνώµη µου είναι ότι δεν χρειαζόµαστε µεγάλο βάθος χρόνου. Να σας πω ένα άλλο παράδειγµα, όχι πια του Minimus, για να µη µιλάµε συνέχεια για ποντίκια. Υπήρχε ένα πρόγραµµα εκπαίδευσης µουσουλµανόπαιδων, για το πώς θα µαθαίνουν ελληνικά οι µουσουλµανικές µειονότητες στη Θράκη. Οι µειονότητες αυτές είχαν ως µητρική γλώσσα την τουρκική, την ποµακική πιο συγκεκριµένα. Αν και ήταν στο πρόγραµµα να µαθαίνουν ελληνικά, δεν ενδιαφέρονταν γιατί το σύστηµα ήταν τέτοιο που τους απωθούσε. Μου ζήτησαν να βρω έναν τρόπο για να γίνει ευχάριστη η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στις µουσουλµανικές µειονότητες. Πρότεινα λοιπόν κάτι σαν παιχνίδι, διαφορετικά γιατί το παιδί να καθήσει να διαβάσει τους βαρετούς κανόνες της γραµµατικής σε µια γλώσσα που έχει κάποια αντίσταση, αφού δεν είναι η µητρική του; Τους έκανα λοιπόν ένα πρόγραµµα που λέγεται «Ενας ιππότης στο κάστρο των γραµµάτων» και «Ενας ιππότης στο κάστρο των λέξεων». Χρειάζεται να πω ότι είχε γίνει µια πολύ καλή έρευνα για τις δυσκολίες που αντιµετωπίζουν τα παιδιά των µειονοτήτων. Μπερδεύουν για παράδειγµα το Θ µε το Τ και το ΤΣ µε το Τζ. Επρεπε να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να ξεπεραστεί το πρόβληµα αυτό. Εβαλα λοιπόν τον ιππότη να πηγαίνει σε ένα δωµάτιο του κάστρου των γραµµάτων. Εκεί µέσα βρίσκονταν ένα θηρίο και ένα τέρας που είχαν να µοιράσουν έναν θησαυρό. Οσα αντικείµενα αρχίζουν από Θ ή περιλαµβάνουν Θ τα παίρνει το θηρίο. Οσα αρχίζουν από Τ ή περιλαµβάνουν Τ τα παίρνει το τέρας. Το παιδί λοιπόν ενώ κάνει τη µοιρασιά και βοηθάει τον ιππότη, εξοικειώνεται µε το Τ και µε το Θ. Το ίδιο και µε το ΤΣ και µε το Τζ. Εχουµε µια ιστορία, σε ένα δωµάτιο, µε δυο τσακάλια κοντά σε ένα τζάκι που πίνουν τσάι και χορεύουν τσα τσα. Καλά και άγια όλα αυτά, αλλά η παιδεία τι είναι; Μια αποµονωµένη νησίδα που εξελίσσεται από µόνη της;


Πριν από τέσσερα χρόνια στην Αγγλία µετριούνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού τα δηµοτικά σχολεία όπου διδάσκονταν στα παιδιά τα Λατινικά. Τώρα τα Λατινικά διδάσκονται σε 2.000 ιδιωτικά και δηµόσια δηµοτικά αγγλικά σχολεία.

Ευγένιος Τριβιζάς
Ε.Χ.: Βρισκόµαστε σε έναν πόλεµο. Η κρίση που περνάµε και που η Ελλάδα είχε δεκαετίες να την περάσει, ή µάλλον είναι ζήτηµα αν έχει περάσει τέτοιους είδους κρίση το ελληνικό έθνος σε δυο ή τρεις το πολύ φάσεις του, η κρίση λοιπόν αυτή έχει δύο διαστάσεις, αν λάβουµε υπόψη µας τους Κινέζους και τα ιδεογράµµατά τους. Τη διάσταση του κινδύνου και τη διάσταση της ευκαιρίας. Η διάσταση της ευκαιρίας µάς δίνει τη δυνατότητα να τολµήσουµε πράγµατα που υπό άλλες συνθήκες, ενώ είµαστε χαλαροί και νοµίζουµε πως έχουµε χρήµατα, αφήνουµε τα πράγµατα να κυλούν. Οταν τα πράγµατα ζορίζουν και χρειάζεται να πάρουµε αποφάσεις σκληρές, είναι η ώρα που ο καθένας αναδιατάσσει τις προτεραιότητές του. Η κρίση µάς µαθαίνει να αλλάζουµε. Σε σχέση µε το πολύτιµο αγαθό της παιδείας, αν αλλάξουν τα σχολεία, τις επόµενες δεκαετίες θα υπάρξουν Ελληνες µε εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις. Θα έχουν διατηρήσει τα πολύ δυνατά χαρακτηριστικά µας, γιατί είµαστε αναµφισβήτητα ένας ευρηµατικός λαός, αλλά νοοτροπίες που υπονοείτε µε την ερώτησή σας θα τις έχουν αποβάλει.

Ε.Τ.: Τα παιδιά αλλάζουν εύκολα νοοτροπία, αυτοί όµως που τα διδάσκουν δεν είναι εύκολο να αλλάξουν. Οι αγκυλώσεις µε τις οποίες έχουν µεγαλώσει και εκπαιδευτεί δεν είναι εύκολο να πάψουν να υφίστανται ή να αµβλυνθούν από τη µια στιγµή στην άλλη, να γίνει ξαφνικά η µάθηση παιχνίδι ενώ για τους ίδιους υπήρξε κάτι εντελώς διαφορετικό. Τα παιδιά προσαρµόζονται σχεδόν άµεσα σε κάθε τι καινούργιο, τους είναι µάλιστα πολύ ευχάριστο. Οι δάσκαλοι αντίθετα δυσκολεύονται σε σχέση ακόµη και µε τη φαντασία και το χιούµορ. Πρώτα γελούν τα παιδιά µε το αστείο και µετά το καταλαβαίνουν οι µεγάλοι. Αλλάζουν δραµατικά οι εποχές και χρειάζεται να καταλάβουµε όλοι µας ότι το θέµα δεν είναι πια η µετάδοση γνώσεων. Εχει δοθεί µια δυσανάλογη έµφαση στη µετάδοση των γνώσεων που πολλές φορές µάλιστα είναι στείρες. Η γνώση αυτή καθαυτή δεν είναι τίποτε σηµαντικό. Σήµερα µάλιστα που το παιδί πατάει δυο πλήκτρα στο κινητό του και διαβάζει πότε έγινε η τάδε µάχη ή ο δείνα πόλεµος. Η γνώση είναι πλέον πολύ εύκολα προσβάσιµη.

Ε.Χ.: Το σχολείο χρειάζεται να αξιοποιεί πολλά υλικά. Πρέπει να φύγουµε από το ένα υλικό, από το ένα βιβλίο, από το ένα αναγνωστικό, από τον έναν τρόπο µάθησης των Μαθηµατικών ή του Συντακτικού. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να µάθεις Μαθηµατικά και Συντακτικό. Ενας τρόπος είναι τα παραµύθια του κ. Τριβιζά. Ενας άλλος τρόπος είναι µε διαφορετικού τύπου ασκήσεις που πάλι θα είναι βιωµατικές, ζωντανές, αλλά θα µπορεί να γίνονται µέσα στην τάξη. ∆ιαφορετικά είναι τα υλικά όταν το παιδί είναι µόνο του στο σπίτι και πειραµατίζεται, διαφορετικά τα υλικά που ζωντανεύουν το µάθηµα µέσα στην τάξη.

Αυτό που δεν µπορεί να αλλάξει από τη µια µέρα στην άλλη είναι το να αλλάξουµε όλοι µαζί νοοτροπία. Η πολιτική ηγεσία έρχεται και παρέρχεται, τα στελέχη όµως παραµένουν – αυτό αφορά σε όλα τα υπουργεία και σε όλους τους µεγάλους οργανισµούς.

Ε.Τ.: Τα πράγµατα γίνονται ακόµη πιο περίπλοκα σε σχέση µε τον τρόπο που προσλαµβάνεται η γνώση, αφού γνώση πια σηµαίνει να κάνεις σωστή και δηµιουργική εκµετάλλευση των γνώσεών σου. Είχε γίνει ένα συµπόσιο στο Πανεπιστήµιο του Μίσιγκαν µε θέµα τη δηµιουργικότητα και τη φαντασία. Είχε πει κάποιος ότι είναι παράδοξο να παραγεµίζουµε σαν γαλοπούλες τα παιδιά µε γνώσεις και να αφήνουµε τη φαντασία τους να λιµοκτονεί. Γιατί αυτό που πυροδοτεί την πρόοδο δεν είναι η γνώση, πράγµα που έχει άµεση σχέση µε τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουµε σήµερα. Ενας οικονοµολόγος, ο Κένεθ Μπόλντινγκ, έχει πει για την εποχή µας, σε σχέση µε τους συντελεστές παραγωγής, δηλαδή το κεφάλαιο, την εργατική δύναµη και το έδαφος, ότι υπάρχει ένας ακόµα σηµαντικότερος συντελεστής, η φαντασία. Πώς το δικαιολογεί; Με το γεγονός ότι το έδαφος και το κεφάλαιο έχουν όρια. Εχουµε τόσα χρήµατα, τόσους εργάτες, τόσο έδαφος, όλα αυτά δεν είναι εύκολο να τα αλλάξεις. Ενώ η φαντασία είναι απεριόριστη, γι’ αυτό και η αξία της είναι τόσο µεγάλη. Σκέφτηκα µάλιστα διαβάζοντας αυτή τη µελέτη ότι η φαντασία δεν είναι µόνο απεριόριστη, είναι και φτηνή. Είχε πει ο Εντισον ότι «για να εφεύρεις, δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από µια πλούσια φαντασία και από έναν σωρό σκουπίδια». Η ικανότητα να φανταζόµαστε το ανύπαρκτο, να σχηµατίζουµε στον νου µας ιδέες και εικόνες πέρα από την εµπειρική πραγµατικότητα, αυτή είναι η πηγή της δηµιουργίας. Το είχε πει και ο Αϊνστάιν ότι η φαντασία είναι σπουδαιότερη από τη γνώση, επειδή η γνώση πειραµατίζεται σε σχέση µε αυτό που γνωρίζουµε τη συγκεκριµένη ιστορική στιγµή. Ενώ η φαντασία αγκαλιάζει όλα αυτά που θα µάθουµε και θα ανακαλύψουµε στο µέλλον. Είναι πολύ εύκολο και απλό, όταν διαθέτεις φαντασία, να δηµιουργείς κάτι καινούργιο. Και δεν µιλάµε µόνο για τη φιλολογία, µιλάµε για την τεχνολογία και την οικονοµία.

Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 14 Μάρτιος 2012 21:30